Κυριακή, 19 Ιουνίου 2016

Διασωληνωμένα όνειρα..

Γραμμένο σε παρελθόντα χρόνο.. 
Μια σύριγγα γεμάτη πάθος και όνειρα 
     επάνω στο κομοδίνο περιμένει να μειώσει
          τον πόνο της ψυχής που χρόνια τώρα έχω
               και φοβάμαι πως αν τη χρησιμοποιήσω
                   θα εισέλθει εντός μου το δικό σας rhesus....
                        και θα με βρουν νεκρό...
                             γιατί το δικό σας ήταν πάντα Αρνητικό..

Παίρνοντας δώσεις χημικής ευφορίας 
     αρμενίζοντας πάνω σε μαστουρωμένα πέλαγα,  
          πάνω σένα  κύμα βουβό σε χλιαρό νερό....
               κύμα μονάχα.
                   Κύμα στο βυθό μπορώ να γίνω..  
                        και να εξατμιστώ.

Μαστουρωμένος την ψυχή μου θρυμματίζω
και χαράζω  με σάπφειρο το μπλε των ματιών μου.

Αγγελοι,  τώρα που γνωριστήκαμε,
     πέστε μου σας παρακαλώ
          ένα χρωμα να ξεγελάσω τον θάνατο η
               δώστε μου  ψυχή ζώσα.....
                    παραμονεύει  θάνατος..      

Σαν έρθει το ξημέρωμα να τυλιχτό μ αυτό, 
απ τους εφιάλτες να ξεφύγω

Δεν αντέχω τούτο το ουρλιαχτό εντός μου

Χρόνια τώρα προσπαθώ
     να δέσω τις πληγές που απ
          την ψυχή  αιμορραγούν


Κάποτε έκανα υπομονή.. 
και όνειρα.. 
Τώρα κάνω μόνο όνειρα.. 
Η υπομονή εξαντλήθηκε 

Κυριακή, 3 Απριλίου 2016

Σε θελω.. Στο 'χω πει ποτέ?


Θελω να απλώσω τα χέρια μου
να χαϊδέψω τα μαλλιά σου,
να ακουμπήσω το κεφάλι μου στο στηθος σου
να ακούσω τους χτύπους της καρδιάς σου.

Να νιωθεις την καυτή ανάσα μου πάνω σου,
να πυρπολεί το κορμί σου

Θέλω το κορμι σου να τρέμει
μεσα στα χερια μου..
να τρέχουν πάνω στο κορμί σου.
Θέλω τα χείλη μου να εξερευνούν
το αχαρτογράφιτο κορμί σου

Θέλω η γλώσσα μου ρίγη ατέλειωτα
να σκορπίσει στην ψυχή σου
Κι η ανάσα μου να κάψει,
πυρκαγιά το σώμα σου όλο

Να νιώθεις τα χείλη μου
να σε φιλούν πονηρά
εκεί που γέρνεις το λαιμό σου
κι ένα γλυκό μειδίασμα
να ξεφεύγει από τα χείλη σου.

Να αγγιζω το στήθος σου,
να νιωθω το ρίγος να το διαπερνα
Να με θυμάσαι όταν θα ονειρεύεσαι
Να πυρπολώ τα βράδυα και τις μέρες σου 
Να με ζητάς όλες τις ώρες και τις μέρες

Που δε θα μ' έχεις!

Θέλω να γίνω το αίμα που κυλά στις φλέβες σου
Ο πόθος που αναβλίζει απ' τους πόρους σου 
Όταν ξέπνοα φωνάζεις τ' όνομα μου!

Θέλω να είμαι το σημαδι στο κορμι σου 
Που δε φεύγει
Θέλω να γίνω εγώ
ο κόσμος ο δικός σου 
Να ξυπνώ μέσα σου μόνο
Κι εσύ να λιώνεις!

Σε θέλω!
Στο 'χω πει ποτέ?

Ανυπομονώ για τις επόμενες λέξεις σου.
Καλπάζει η φαντασία μου και πλάθει σκηνικά πάθους..
Αιώνες μοιαζουν τα δευτερόλεπτα μέχρι την επομενη συνευρεση... 


Ενα Ερωτικο Πρελουδιο για την Αρτεμη

Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2016

Σκεψεις κλαιουσες και ανυπερασπιστες


















Νυχτες οργιων σαν Τοιχογραφιες Πομπηιας
με φιληδονα βλεμματα ανδρεικελων.
Ληξιπροθεσμοι ανθρωποι..
Αυτόπτες μαρτυρες θανατογεννησεων..

Ραγιζουν οι πραγματικοτητες μεσα μου απο
οραματα αλλων κοσμων που με κατακλυζουν
απο ασυνορους ουρανους με αναποδραστες εναλλαγές

Οι εικόνες  έρχονται χωρίς σειρά 
αποκαλύπτοντάς μου τη δυσαρμονία της ζωής μου. 

Ευτυχία ,δυστυχια, χαρά, λύπη,
πόνος,γαλήνη, απογνωση 
και ξανά από την αρχή.
Η αγαπη για μια γυναίκα

Τα συναισθήματα κρύβονται από την παραφροσύνη μου. 
βαθιές σκέψεις και ιδέες
έχουν μπλοκαριστεί από τη σύγχυση. 
Δειλά, ντροπαλα απρόσεκτα συγκαλύπτονται 
από άγριες αξιώσεις και παράνοια. 

Λαβύρινθος οι σκέψεις και της Αριάδνης η κλωστή κομμένη
Σε ανωνυμα πληθη θα  χασω και αποψε τις σκεψεις μου
Χρονικη Ακινησια διερρηξε  εξΟρύσσοντας τις Σκεψεις μου
γραμμένες από διεστραμμένο συγγραφέα
με μηνυματα δυσαναγνωστα κατω απο κωδικες γραφής.

Μπορεί και κανένας να μην πιάσει 
το ακριβές σκεπτικό του συγγραφέα
που χαμογέλα με την οδύνη της απουσίας της
σε ενα Δωματιο γεματο απο καταθλιψη
να αιμορραγω Ψυχικά, σωματικά και εσωτερικά.
Παγιδευμένος στο δικό μου μυαλό

Με σκεψεις κλαιουσες και ανυπερασπιστες

Αυριο θα ειναι μια αλλη ιδια μερα..


εκ μερους του παραφρονα λογιου που κατοικει μεσα μου

Κυριακή, 20 Μαρτίου 2016

Οι φορτισμενες στιγμες.. που πιανουμε το μολυβι στα χερια είναι ιερες

Εχεται ποτε αναρωτηθεί
τι να ειναι αυτό που πολλες φορές μας κανει να γράφουμε ?
Ποια εσωτερική ανάγκη να αποτυπώνουμε τις σκεψεις μας
και πολλες φορες να καταλήγουμε στην αυτοεκθεση?

Συνηθως όταν γράφω κάτι, είμαι κάτω από μία συγκεκριμένη
συναισθηματική και ψυχική κατάσταση.
Πολλες φορες ειχα σκεφτει να αλλάξω τα γραπτα μου
θεωρώντας τα ατελές η κάπως..
Γιατί αργότερα μετά από μέρες που δεν είμαι σε αυτήν την κατάσταση και τα διαβάζω πλέον εντελώς με τη λογική να θέλω να τα αλλάξω?
Επειδή μου φαίνονται υπερβολικά?
ε και?
Υπερβολικά ήταν τότε και τα αισθήματά μου γιαυτό και γράφτηκε ότι γράφτηκε!
Γιατί να το θέλουμε να το αλλάξουμε
με την πεζότητα της λογικής μας?

Η όλη ομορφιά του μπορεί να είναι εκεί, σε κείνα τα σημεία
που εγω/εσεις μπορεί να θεωρουμε ως ατελές ή κάπως
ή έτσι κι έτσι.
Συνήθως αυτά τα σημεία είναι που μας αγγίζουν.. ίσως

Ειμαι αυστηρος κριτης του εαυτου μου οχι μόνο όταν γραφω.
Φαίνεται στο "Ενοχο παρελθον" αυτο-αναιρουμενες ενοχες
Καποιοι συν/λφοι το εκμεταλευτηκαν.. πατησαν εκει..
Mα παρακολουθουσανε καθε αναρτηση μου..
Νομισαν οτι βρήκαν κατι.. (!)
H πραγματική αιτια βρίσκεται αλλου
(αλλα αυτή ειναι μια αλλη ιστορια θα την πουμε καποια στιγμη)
Ολα στην ώρα τους!


Κρινω ακομη και την βαθυτερη αναγκη μου για γραψιμο που καποιοι φιλοι του blog
μπορει να μην εχουν κατανοησει από που προερχεται.

Μετα από χρονια που (ισως) τα ξαναδιαβάσω μπορει τοτε
να βρω ένα καινουργιο νοημα μεσα στις λεξεις μου.
Να βρούμε ισως και ποια πηγή μας έκανε να τα γράψουμε.

Οτι βγαίνει από τα εσώψυχα κάποιου, δε θέλει βελτίωση
Η φορτισμενη στιγμη που πιανουμε το "μολυβι" στα χερια 
είναι ιερη!

Συνέβησε κατι που με έκανε να χασω 10 χρονια απ την ζωη μου, ενα στρεσάρισμα τοσο δυνατο ωστε να φτασω σε σημειο
να ακουω φωνες στο μυαλο μου να εχω κατακερματισμενη σκεψη
να ειμαι τωρα με φάρμακά και να κοιμαμαι με τα ματια ανοιχτα

Ευτυχως σε ολο αυτο ειχα την συμπαρασταση του Γιαννη και ειδικα της Αρτεμης
που ανεχοταν την καθε παρανοϊκή σκεψη μου

Το μεγαλυτερο οπλο που μπορει να χρειμοποιηθει εναντιων μας ειναι το ιδιο μας το μυαλο..
ειχα γραψει μεταξυ αλλων
στο "Φοβου σκεψεις"
Ο καθε κακοπροαιρετος καταλαβαινει
αυτο που θελει να καταλαβει..

Θα τα γραψω..
Οπως προείπα ολα στην ωρα τους

Ας ειρωνευονται..

                 Το μονο που θελω ειναι να γραφω ελευθερα
             Να γραφω χωρις να ξερω πολλες φορες και τι θα βγει
κι εχω κι μια ακορεστη επιθυμία να μαθαινω 
οσα δε μπορεσα 
  να μαθω.. 
κι αυτη η επιθυμία γεννιεται απο τις αμφιβολιες..
Και εγω είμαι γεματος αμφιβολιες,
δεν υπαρχει βεβαιότητα στην ζωη μου


εκ μερους του παραφρονα λογιου που κατοικει μεσα μου 



ΥΓ. ειπα να περασω απ τη γειτονια για να μη με ψαχνεται και δωσεται Σιλβερ Αλερτ: "Ωραιο παληκαρι, 1,69, βαρους 70 κιλων, φορουσε τζην,κι δεν επινε "ρακη" γιατι του εκοψαν τα μνημονια 
το ουισκυ

λογο διαγραφεις της αναρτησεις παραθετω το σχολιο της Γιανννας